تعداد جلسات مورد نیاز برای بازگرداندن گفتار و بلع پس از سکته به مجموعه‌ای از عوامل عصبی، رفتاری و محیطی بستگی دارد. از دیدگاه عصب‌پلاستیسیته، مغز در ماه‌های اولیه پس از سکته بیشترین قابلیت بازسازی دارد. این بازه معمولاً تا شش ماه طول می‌کشد و به «دوره طلایی توانبخشی» معروف است. تمرکز فشرده جلسات در این زمان، بیشترین بازده را دارد. با این حال، حتی پس از این مرحله نیز مغز می‌تواند با تمرین‌های مستمر سازگاری جدیدی ایجاد کند.

عوامل مؤثر بر تعداد جلسات عبارت‌اند از:

۱. شدت و محل آسیب مغزی:

بیماران با سکته در نواحی قشری زبانی، به‌ویژه در نیمکره چپ، معمولاً به جلسات طولانی‌تر نیاز دارند. در مقابل، آسیب‌های زیرقشری یا محدود ممکن است با دوره کوتاه‌تری بهبود یابند.

۲. سن بیمار:

هرچه سن کمتر باشد، قابلیت یادگیری مجدد مسیرهای عصبی بیشتر است. افراد مسن معمولاً به جلسات طولانی‌تری برای تثبیت مهارت‌ها نیاز دارند.

۳. نوع اختلال گفتاری:

بیماران مبتلا به آفازی سراسری یا ترکیبی معمولاً به بیش از ۸۰ جلسه طی چند ماه نیاز دارند؛ اما افرادی با دیسآرتری خفیف ممکن است در ۲۰ تا ۳۰ جلسه به سطح عملکردی مطلوب برسند.

۴. حمایت خانوادگی و تداوم تمرین در خانه:

تحقیقات نشان داده‌اند که انجام تمرین‌های خانگی طبق برنامه درمانگر، اثربخشی جلسات حضوری را تا دو برابر افزایش می‌دهد و در نتیجه می‌تواند تعداد کلی جلسات لازم را کاهش دهد.

۵. انگیزه و وضعیت روانی بیمار:

افسردگی پس از سکته اگر درمان نشود، پیشرفت گفتار را به‌شدت کند می‌کند. بنابراین، همکاری روان‌شناسان در مسیر توانبخشی اهمیت دارد تا بیمار روحیه و انگیزه لازم برای ادامه جلسات را حفظ کند.

بر اساس ترکیب این متغیرها، گفتاردرمانگر طرح درمان فردمحور طراحی می‌کند که در آن نه‌تنها تعداد بلکه فواصل بین جلسات نیز بر پایه پاسخ عصبی بیمار تعیین می‌گردد.