حافظه دیداری و شنیداری هیچگاه جدا از هم عمل نمی‌کنند. در فعالیت‌های روزانه، مغز هم‌زمان تصویر و صدا را پردازش می‌کند تا مفهومی کامل بسازد. بنابراین تلفیق دو نوع بازی در فرآیند درمان و آموزش نتیجه‌ای چندبرابر دارد. تحت‌عنوان «کاردرمانی دیداری‑شنیداری» تمرین‌هایی طراحی می‌شوند که هردو سیستم را باهم درگیر می‌کنند. برای مثال در بازی «صدا و تصویر هماهنگ»، درمانگر صدای حیوانات را پخش می‌کند و کودک باید تصویر مرتبط را انتخاب کند. در تمرین دیگری، تصویری کوتاه نمایش داده می‌شود و هم‌زمان واژه مرتبط گفته می‌شود؛ پس از حذف محرک‌ها، کودک باید با نگاه یا گفتار الگوی درست را بازگو کند.

تداوم بازی های تقویت حافظ دیداری و شنیداری نه‌تنها قدرت حافظه بلکه مهارت‌های زبانی، تمرکز، و اعتماد‌به‌نفس را نیز ارتقا می‌دهد. نکته‌ی کلیدی در موفقیتشان، ثبات و مشارکت فعال والدین است. اگر تمرین‌ها فقط در محیط درمان باقی بمانند، اثرشان محدود خواهد بود. والدین می‌توانند در موقعیت‌های طبیعی زندگی، این توانایی‌ها را تمرین دهند: یادآوری خریدهای روزانه، توصیف مسیر خانه تا پارک، یا بازی “چه چیزی دیدی و شنیدی؟” پس از یک گردش کوتاه، همه نمونه‌هایی از بازی‌های ساده‌ی تقویتی هستند.

در نهایت باید تأکید کرد که بازی تنها وسیله‌ای برای سرگرمی نیست، بلکه ابزاری علمی برای بازسازی شبکه‌های عصبی حافظه است. از نظر کاردرمانی، تقویت خدمات مغزی بدون تجربه‌ی مستقیم و حسی ممکن نیست و بهترین تجربه‌ها در قالب بازی رخ می‌دهند. استمرار، لذت، تعامل و توجه به تفاوت‌های فردی کلید موفقیت در رشد حافظه‌های دیداری و شنیداری است. کودکانی که از سنین پایین در این فرایند تربیتی قرار می‌گیرند، معمولاً در سال‌های مدرسه تمرکز بالاتر، درک سریع‌تر و توان ارتباطی قوی‌تری دارند. این همان هدف نهایی از به‌کارگیری بازی‌ها در مسیر درمان و آموزش است: رشد مغزی سالم، یادگیری پایدار و زندگی آگاهانه‌تر در تعامل با جهان صدا و تصویر.