تنوع روش‌های درمانی امکان ارائه خدمات تخصصی بر اساس نیازهای منحصر به فرد بیمار را فراهم می‌آورد.

گفتاردرمانی سنتی (Direct Therapy): شامل تمرینات مستقیم هدایت‌شده توسط درمانگر، مانند تکرار کلمات، تمرینات ساختاری گرامری، و کار بر روی تنفس و کنترل صدای خروجی.

درمان مبتنی بر بازی (Play-Based Therapy): به ویژه در کودکان، از طریق بازی، مهارت‌های زبانی و ارتباطی به شیوه‌ای طبیعی و انگیزاننده آموزش داده می‌شود. بازی به عنوان یک زمینه ساختاریافته عمل می‌کند که در آن کودک برای به اشتراک گذاشتن، درخواست کردن و اظهار نظر تشویق می‌شود.

سیستم‌های ارتباط جایگزین و افزوده (AAC – Augmentative and Alternative Communication): این سیستم‌ها برای افرادی که توانایی کلامی محدودی دارند یا اصلاً کلامی نیستند، حیاتی هستند.

1. AAC کم‌تکنولوژی: مانند استفاده از تصاویر، نمادها، تخته‌های ارتباطی (Communication Boards) یا ژست‌ها.

2. AAC با تکنولوژی بالا: شامل دستگاه‌های تولید گفتار (Speech-Generating Devices – SGDs) که ممکن است از طریق لمس صفحه، نگاه کردن یا اسکنر کنترل شوند. استفاده از این سیستم‌ها نیازمند آموزش دقیق نحوه انتخاب نمادها و ساخت جملات است، که این امر می‌تواند با الگوریتم‌های پیش‌بینی کلمه یا ساختار جمله تسریع شود. به عنوان مثال، اگر بیمار نماد “نیاز” را انتخاب کند، سیستم ممکن است گزینه‌های مرتبط مانند “آب”، “غذا” یا “کمک” را پیشنهاد دهد.

درمان مبتنی بر مدل‌سازی اجتماعی (Social Modeling): درمانگر یک الگوی ارتباطی صحیح را ارائه می‌دهد و از فرد می‌خواهد که آن را تقلید کند، سپس فرصت‌هایی برای تمرین در محیط کنترل‌شده فراهم می‌شود.