گریه در کودکان اوتیسم علاوه بر موارد فوق و بر اساس تجربه تخصصی کاردرمانی در کلینیک کاردرمانی آریان می‌تواند اصل از عدم تطابق تمرینات کاردرمانی با توانایی و ظرفیت‌های بالقوه مراجعه کننده باشد که تشخیص این موارد بر عهده ارزیاب کلینیک کاردرمانی کودکان می‌باشد. یک کلینیک کاردرمانی خوب در زمینه کودکان اوتیسم باید بتواند وارد گفته شده فوق را در طراحی برنامه‌ها و چیدمان آنها در نظر بگیرد.

گریه یکی از واکنش‌های طبیعی و معمول در کودکان است، اما در کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم (ASD) ممکن است شدت و نوع آن با کودکان دیگر تفاوت‌هایی داشته باشد. این تفاوت‌ها می‌تواند ناشی از چالش‌های خاصی باشد که این کودکان در زمینه‌های ارتباطی، اجتماعی و حسی دارند. در این مقاله از کلینیک کاردرمانی آرین راهب، به بررسی علل و دلایل مختلف گریه در کودکان اوتیسم، تفاوت‌های آن با سایر کودکان، و راهکارهای مدیریت این رفتار پرداخته خواهد شد.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره کاردرمانی اوتیسم کلیک کنید.

1. تعریف اختلال طیف اوتیسم (ASD)

اختلال طیف اوتیسم یک اختلال عصبی-رشدی است که بر توانایی‌های اجتماعی، ارتباطی و رفتاری فرد تأثیر می‌گذارد. این اختلال معمولاً در دوران کودکی ظاهر می‌شود و ویژگی‌های آن می‌تواند از فردی به فرد دیگر متغیر باشد. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است در فهم احساسات خود و دیگران، تعاملات اجتماعی و درک رفتارهای غیرکلامی دچار مشکل باشند. همچنین، برخی از این کودکان حساسیت‌های ویژه‌ای به محرک‌های حسی مانند صداها، نور، بافت‌ها و طعم‌ها دارند.

2. علل و دلایل گریه در کودکان اوتیسم

گریه در کودکان اوتیسم ممکن است ناشی از عوامل مختلفی باشد که درک آن‌ها نیاز به توجه دقیق و حساسیت به رفتارهای این کودکان دارد. در ادامه به برخی از مهم‌ترین دلایل گریه در این کودکان پرداخته می‌شود:

2.1. مشکلات ارتباطی

یکی از ویژگی‌های اصلی اوتیسم، مشکلات در ارتباطات کلامی و غیرکلامی است. بسیاری از کودکان اوتیسم نمی‌توانند احساسات خود را به درستی بیان کنند یا نیازهای خود را به صورت واضح بیان کنند. این مسأله می‌تواند باعث frustration (ناامیدی) و در نتیجه گریه در آن‌ها شود. به عنوان مثال، یک کودک اوتیسم ممکن است بخواهد چیزی را بخورد یا بازی خاصی انجام دهد، اما نتواند آن را به درستی بیان کند و این ناتوانی در ارتباط باعث گریه می‌شود.

2.2. حساسیت‌های حسی

کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است نسبت به محرک‌های حسی حساسیت زیادی داشته باشند. این حساسیت‌ها می‌توانند شامل نورهای شدید، صداهای بلند، بافت‌های خاص و حتی طعم‌ها یا بوهای مختلف باشند. اگر یک کودک اوتیسم در محیطی قرار گیرد که برای او تحریک‌کننده باشد، مانند سر و صدای زیاد یا نوری درخشان، ممکن است شروع به گریه کند تا از آن محرک‌ها فرار کند.

2.3. تغییرات در روتین

کودکان اوتیسم به تغییرات در روتین و برنامه‌های روزمره حساس هستند. هرگونه تغییر ناگهانی در فعالیت‌های روزانه یا محیط اطراف می‌تواند باعث اضطراب و استرس در این کودکان شود. این اضطراب معمولاً به شکل گریه یا رفتارهای چالش‌برانگیز دیگر بروز می‌کند. برای مثال، اگر کودک اوتیسمی در روز تعطیل به مدرسه نرود یا تغییری در زمان وعده‌های غذایی رخ دهد، ممکن است واکنش شدیدی مانند گریه نشان دهد.

2.4. عدم درک احساسات

کودکان اوتیسم ممکن است قادر به درک یا شناسایی احساسات خود نباشند. این کمبود درک هیجانی می‌تواند باعث شود که آن‌ها در مواجهه با احساسات پیچیده مانند خشم، ترس یا ناراحتی نتوانند واکنش مناسبی نشان دهند و به گریه متوسل شوند. به عنوان مثال، کودک ممکن است در یک موقعیت اجتماعی احساس اضطراب کند، اما نتواند این احساس را شناسایی و بیان کند و به همین دلیل گریه کند.

2.5. مشکلات جسمانی و پزشکی

در برخی موارد، گریه در کودکان اوتیسم ممکن است ناشی از مشکلات پزشکی یا جسمانی باشد که آن‌ها تجربه می‌کنند. این مشکلات ممکن است شامل درد، مشکلات گوارشی، سردرد، یا سایر ناراحتی‌های فیزیکی باشد. چون کودکان اوتیسم ممکن است نتوانند به‌طور کامل احساسات فیزیکی خود را بیان کنند، گریه ممکن است تنها راهی باشد که آن‌ها برای جلب توجه و جلب کمک از آن استفاده می‌کنند.

3. تفاوت گریه در کودکان اوتیسم با کودکان دیگر

گریه در کودکان اوتیسم ممکن است با گریه در کودکان معمولی تفاوت‌هایی داشته باشد. این تفاوت‌ها می‌توانند شامل ویژگی‌های زیر باشند:

3.1. شدت و مدت زمان گریه

کودکان اوتیسم ممکن است مدت زمان طولانی‌تری به گریه بپردازند، به ویژه زمانی که در محیطی غیرمعمول یا تحریک‌کننده قرار گیرند. این نوع گریه ممکن است بدون توقف ادامه یابد، چرا که کودک ممکن است نتواند خود را آرام کند یا احساسات خود را درک کند.

3.2. الگوهای غیرقابل پیش‌بینی

گریه در کودکان اوتیسم ممکن است به‌طور غیرقابل پیش‌بینی اتفاق بیفتد. این رفتار ممکن است بدون هیچ‌گونه هشدار یا علت آشکاری رخ دهد و والدین یا مراقبین ممکن است نتوانند پیش‌بینی کنند که چه زمانی کودک گریه خواهد کرد.

3.3. واکنش به تحریکات خاص

گریه در کودکان اوتیسم اغلب واکنشی به تحریکات حسی خاص است. این تحریکات ممکن است شامل صداهای خاص، تغییرات در محیط یا حتی تماس فیزیکی باشد. به این ترتیب، گریه در این کودکان ممکن است به دلایل خاص‌تری نسبت به کودکان دیگر باشد که معمولاً به دلیل گرسنگی، خواب‌آلودگی یا ناراحتی‌های عاطفی گریه می‌کنند.

4. راهکارهای مدیریت گریه در کودکان اوتیسم

مدیریت گریه در کودکان اوتیسم نیاز به استراتژی‌های خاصی دارد که با ویژگی‌ها و نیازهای این کودکان هماهنگ باشد. در ادامه، به برخی از روش‌ها و تکنیک‌های کمک‌کننده به والدین ، گفتاردرمانان و کاردرمانان در مدیریت گریه در این کودکان پرداخته می‌شود:

4.1. استفاده از روش‌های ارتباطی جایگزین

یکی از روش‌های مؤثر برای کاهش گریه در کودکان اوتیسم، استفاده از روش‌های ارتباطی جایگزین مانند زبان اشاره، کارت‌های تصویری یا دستگاه‌های الکترونیکی است. این روش‌ها به کودک کمک می‌کنند تا نیازهای خود را به‌طور مؤثرتری بیان کند و از بروز رفتارهای اضطرابی و گریه جلوگیری کنند.

4.2. تنظیم محیط حسی

والدین باید محیطی فراهم کنند که برای کودک اوتیسمی مناسب باشد. این شامل کاهش محرک‌های حسی تحریک‌کننده مانند صداهای بلند، نورهای شدید یا بافت‌های آزاردهنده است. ایجاد یک محیط آرام و امن می‌تواند به کودک کمک کند تا احساس راحتی کند و از گریه جلوگیری شود.

4.3. حفظ روتین و پیش‌بینی‌پذیری

کودکان اوتیسم معمولاً نیاز به روتین و برنامه‌ریزی ثابت دارند. برای جلوگیری از اضطراب و گریه، بهتر است که روتین روزانه کودک را تا حد امکان ثابت نگه دارید. اگر تغییرات ضروری است، این تغییرات باید به‌طور تدریجی و با هشدارهای قبلی به کودک اطلاع داده شود.

4.4. توجه به نیازهای جسمانی

والدین باید توجه داشته باشند که ممکن است گریه کودک به علت درد یا ناراحتی جسمانی باشد. در چنین مواردی، بررسی وضعیت سلامت کودک و مشاوره با پزشک می‌تواند به شناسایی و درمان مشکلات جسمانی کمک کند.

4.5. استفاده از تکنیک‌های آرام‌بخش

استفاده از تکنیک‌های آرام‌بخش مانند ماساژ، موسیقی آرام، یا تکنیک‌های تنفسی می‌تواند به کودک اوتیسم کمک کند تا خود را آرام کند و از گریه مکرر جلوگیری شود. این روش‌ها به کودک کمک می‌کنند تا احساسات خود را کنترل کرده و واکنش‌های شدیدی مانند گریه را کاهش دهند.

چگونه کاردرمانی می‌تواند به کاهش گریه در کودکان اوتیسم کمک کند؟

کاردرمانی با شناسایی دلایل گریه در کودکان اوتیسم، مانند مشکلات حسی، ناتوانی در بیان احساسات یا تغییرات ناگهانی، راهکارهای مؤثری برای مدیریت این رفتار ارائه می‌دهد. تمرینات حسی، تکنیک‌های تنظیم هیجانی و ایجاد روال‌های ثابت از جمله روش‌هایی هستند که کاردرمانگران برای کاهش استرس و بهبود تعاملات کودک استفاده می‌کنند. همچنین، تقویت مهارت‌های ارتباطی از طریق روش‌هایی مانند تصویرسازی یا زبان اشاره، می‌تواند به کودک کمک کند احساسات خود را بهتر بیان کرده و از گریه‌های مداوم جلوگیری کند.

نتیجه‌گیری

گریه در کودکان اوتیسم یک واکنش طبیعی به مشکلات و چالش‌هایی است که این کودکان در ارتباطات، محیط‌های حسی و تغییرات روتین تجربه می‌کنند. با درک عمیق‌تری از علل و دلایل گریه، والدین ، گفتاردرمانان و کاردرمانان می‌توانند استراتژی‌های مؤثری برای کاهش و مدیریت این رفتارها پیدا کنند. از طریق حمایت‌های مناسب و ایجاد یک محیط امن و پیش‌بینی‌پذیر، می‌توان به کودک اوتیسم کمک کرد تا با چالش‌های روزمره خود بهتر کنار بیاید و از گریه‌های مکرر جلوگیری شود.