آیا فقط دارو میتواند به کودکان ADHD کمک کند؟ پژوهشها نشان میدهند که پاسخ منفی است.
مقالهای با عنوان «اثربخشی تمرینات حرکتی و درمان فرزندپروری مبتنی بر تعامل کودک–والد (PCIT) بر عملکرد حرکتی، شناختی و نافرمانی در کودکان مبتلا به اختلال بیشفعالی/نقص توجه» به بررسی این موضوع پرداخته است.
در این پژوهش، ۳۰ کودک ۷ تا ۱۲ ساله مبتلا به ADHD در دو نوع مداخله شرکت کردند: تمرینات حرکتی هدفمند و درمان فرزندپروری مبتنی بر تعامل کودک–والد (PCIT). والدین آموزش دیدند که چگونه با کودک خود تعامل مؤثرتر، مدیریت رفتار بهتر و ارتباط مثبتتری داشته باشند و همزمان تمرینات حرکتی مشخصی را با کودک انجام دهند.
نتایج پژوهش نشان داد که عملکرد حرکتی کودکان به طور معناداری بهبود یافت، حافظه کلامی و دیداری–فضایی بهتر شد و میزان نافرمانی و مشکلات رفتاری کاهش پیدا کرد.
پیام مهم این پژوهش آن است که ترکیب مداخلات حرکتی با آموزش والدین نقش بسیار مؤثری در بهبود عملکرد شناختی و رفتاری کودکان مبتلا به ADHD دارد. وقتی والدین تعامل مؤثر داشته باشند و کودک تمرینات حرکتی مناسب انجام دهد، پیشرفت قابل توجهی در رفتار و تواناییهای شناختی او مشاهده میشود.
در درمان ADHD، نقش والدین و فعالیتهای حرکتی هدفمند بسیار کلیدی است و این مداخلات میتوانند در کنار سایر روشهای درمانی به کودک کمک کنند تا مسیر رشد بهتری را تجربه کند.
