هیچ اختلال تغذیه‌ای را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن بافت فرهنگی–اجتماعی آن تحلیل کرد. در جوامع امروزی، استانداردهای زیبایی غیرواقعی یکی از قدرتمندترین عوامل محرک محسوب می‌شوند. رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی، تصویری از «بدن ایده‌آل» بر پایه لاغری افراطی برای زنان و تناسب عضلانی شدید برای مردان ارائه می‌دهند. این فشارها سبب می‌شوند نوجوانان به‌ویژه دختران، از سنین پایین نسبت به بدن خود احساس ناکافی بودن پیدا کنند.

مطالعات نشان داده‌اند که تماس مکرر با محتوای تصویری الهام‌گرفته از این معیارها، سبب افزایش بدن‌نارضایتی و شروع رفتارهای رژیمی ناسالم می‌شود. پدیده‌ای به نام “thin ideal internalization” یا درونی‌سازی ایده لاغری، ارتباط مستقیمی با افزایش اختلالات تغذیه دارد.

ساختار خانواده نیز نقش پررنگی دارد. خانواده‌های بیش از حد کنترل‌گر، انتقادگر یا کمال‌گرا، فضای رشد فردی کودک را محدود می‌کنند. در چنین محیط‌هایی، غذا به ابزار مقاومت، اعتراض یا کنترل تبدیل می‌شود. برای مثال، دختر نوجوانی که احساس ناتوانی در تصمیم‌گیری شخصی دارد، با محدود کردن غذا حس قدرت و استقلال را تجربه می‌کند. از سوی دیگر، خانواده‌های بی‌ثبات یا دارای تعارض دائمی، ممکن است فرزند را به پرخوری عاطفی سوق دهند تا از طریق خوردن، خلأ هیجانی خود را پر کند.

در سطح کلان‌تر، فرهنگ‌هایی که ارزش زیادی برای ظاهر فیزیکی قائل‌اند و موفقیت را با جذابیت بدنی گره می‌زنند، خطر ابتلا را افزایش می‌دهند. حتی در محیط‌های تخصصی مانند ورزش حرفه‌ای، مدلینگ یا رقص، فشار برای حفظ وزن مشخص می‌تواند محرک مستقیم اختلال شود. جامعه نه‌تنها محرک آغاز، بلکه در تثبیت رفتارهای بیمارگون نیز نقش دارد، زیرا تحسین لاغری و قضاوت نسبت به وزن همچنان در هنجارهای فرهنگی نهادینه شده است.

در کنار عوامل ژنتیکی، روانی و اجتماعی، تجربه‌های آسیب‌زا نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری و تداوم اختلالات تغذیه دارند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که سابقه آزار جسمی، جنسی یا هیجانی در دوران کودکی احتمال بروز اختلال تغذیه را چندین برابر افزایش می‌دهد. این افراد اغلب نسبت به بدن خود احساس بی‌قدرتی و بیگانگی دارند و غذا به ابزاری برای کنترل یا تنبیه خود تبدیل می‌شود. به عبارت دیگر، گرسنگی دادن یا پرخوری می‌تواند به نوعی بازسازی روان‌شناختی تجربه‌ی آسیب باشد.

از دیدگاه یادگیری رفتاری، شرطی‌سازی کلاسیک و عامل در شکل‌گیری رفتارهای غذایی ناسالم نقش دارند. برای نمونه، اگر فرد در کودکی تحت فشار والدین برای خوردن یا وزن خاصی قرار گرفته باشد، ممکن است بین غذا و اضطراب ارتباط آموخته‌شده‌ای شکل گیرد که بعدها خود را به صورت پرهیز افراطی یا پرخوری نشان دهد.

علاوه بر این، محیط‌های استرس‌زا و پراضطراب مانند رقابت‌های تحصیلی شدید، تنهایی یا ناامنی اجتماعی، نیز از طریق افزایش کورتیزول، تنظیم محور استرس و سیستم پاداش مغز را مختل می‌کنند و احتمال شروع رفتارهای غذایی ناسازگار را بالا می‌برند.

یکی دیگر از دلایل محیطی مهم، دسترسی آسان و تبلیغات غذایی ناسالم است. فرهنگ مصرف‌گرایی غذایی که با رواج فست‌فود، شیرینی و نوشیدنی‌های پرکالری همراه است، همراه با الگوهای زندگی کم‌تحرک، تعادل طبیعی میان گرسنگی، سیری و پاداش را به هم می‌زند. در چنین شرایطی، مغز در مواجهه با محرک‌های غذایی قوی دچار فعال‌سازی مکرر مدار دوپامینی می‌شود و رفتار پرخوری به مرور تقویت می‌گردد.

از سوی دیگر، بحران‌های عاطفی یا اجتماعی مانند طلاق والدین، از دست دادن عزیزان، یا مهاجرت نیز می‌توانند با برهم زدن حس ثبات، میل به کنترل از طریق بدن را در فرد برانگیزند. بنابراین، تجربه آسیب در هر شکل، ظرفیت تنظیم سالم هیجان و بدن را کاهش داده و بستر بروز اختلال را فراهم می‌سازد.