ویژگی‌های زبانی و مفهومی در تعاملات کودکان دارای اوتیسم

مشکلات زبانی در کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً در سه سطح دیده می‌شود: زبان دریافتی، زبان بیانی و زبان کاربردی یا اجتماعی. در سطح زبان دریافتی، کودک ممکن است در درک معنی واژه‌ها، جمله‌ها و دستورهای ساده ناتوان باشد. بسیاری از والدین بیان می‌کنند که کودکشان به نام خود پاسخ نمی‌دهد یا دستورات ساده را اجرا نمی‌کند، در حالی‌که شنوایی طبیعی دارد. این رفتار نه نشانه‌ی بی‌توجهی بلکه ناشی از دشواری در پردازش زبانی و توجه مشترک است. در سطح زبان بیانی، کودکان یا اصلاً از کلام استفاده نمی‌کنند یا گفتارشان محدود به واژه‌ها و عبارت‌های ساده است. در مراحل پیشرفته‌تر، گفتار شکل می‌گیرد اما محتوای زبانی معمولا کلیشه‌ای است؛ مثلاً کودک از جمله‌های ثابت مانند «بدو برو خونه» در موقعیت‌های نامرتبط استفاده می‌کند. در سطح زبان کاربردی، که مربوط به استفاده از زبان در تعامل اجتماعی است، این کودکان در درک نوبت‌گیری گفت‌وگو، استفاده از لحن مناسب، یا تغییر سبک گفتار برای افراد مختلف دچار مشکل‌اند. برای مثال، ممکن است در زمان صحبت با بزرگسالان همان الگویی از گفتار را به‌کار برند که هنگام بازی با هم‌سالان استفاده می‌کنند. این اختلال در انعطاف ارتباطی سبب کاهش مشارکت اجتماعی و افزایش احساس انزوا می‌شود. از سوی دیگر، بسیاری از کودکان اوتیستیک به دلیل تمرکز قوی بر جزئیات و الگوهای تکراری، در یادگیری دستور زبان رسمی موفق‌ترند ولی در درک مفهوم ضمنی و استعاری جملات ضعف دارند. بنابراین آموزش زبان در این گروه باید فراتر از قواعد دستوری و واژگانی بوده و مفاهیم اجتماعی، احساسی و بافتی را نیز دربر گیرد.